Sjef Leijten is laatst uit een groot Groot Zweeds Woonwarenhuis (red: IKEA) verwijderd, omdat hij een foto maakte van een bed. Hetzelfde bed (bleek later) dat op een megaposter aan de buitenkant van het pand hing, dat ook in de in miljoenen oplage verspreide catalogus staat, en dat in dit geval in de hal van het Groot Zweeds Woonwarenhuis stond, 3 meter achter de toegangsdeur. Sjef was eigenlijk de Ikea nog amper binnen en kon ook nog kiezen om alleen in de ballenbak te gaan, of om een grote tas met inhoud in een van de kluizen te stoppen en dan het terrein heel snel te verlaten.Op het moment dat Sjef een tweede foto maakte, nu van het prijskaartje om alle bestelgegevens vast te leggen (geen pen bij zich) werd Sjef aangesproken door een kerel. Volgens hem, mocht Sjef niet fotograferen. Sjef haalde de camera weer te voorschijn, en vroeg de kerel om deze regel te laten lezen, terwijl hij de foto's uitwiste. Met een analoge camera was dat niet gelukt natuurlijk. Volgens de kerel zou het "in de regels staan". Sjef zei dat ie zoiets al vermoedde maar dit dan graag zou zien, om zich ervan te vergewissen dat er inderdaad een hiaat bestond in zijn voor het overige uitputtende kennis van de Nederlandse wet, en overige regelgeving (dit laatste vergeten veel mensen erbij te nemen en uit het hoofd te leren).
Sjef was van plan de kerel te "pakken", zoals hij dat zo mooi kan zeggen, op het feit dat dat interne reglement niet aan iedere bezoeker (voor hetzij ballenbak, hetzij winkel of kluisjes) werd verstrekt bij binnentreden in het pand. "Ja ik weet niet wat u met die foto gaat doen" sputterde hij. "Natuurlijk weet u dat niet", riposteerde Sjef, "maar ik ben bereid dit toe te lichten. Ik vind het zelf een aantrekkelijke propositie, mijn ouders zijn op zoek naar een nieuw logeerbed, en deze witte houten bank, eruitziende als een klassieke vensterbank (Sjef nam maar even aan dat de kerel het verschil kende met een moderne vensterbank waar je juist maar beter NIET op kan gaan zitten), die bovendien kan worden uitgeklapt tot een tweepersoonsbed en daarnaast ook nog drie ruime laden met opbergruimte biedt, zou een voortreffelijke oplossing kunnen zijn voor hun en mijn gezamenlijke probleem, en omdat mijn ouders nu niet hier zijn, zoals u ziet, heb ik een foto gemaakt zodat ik deze comfortabel bij hen thuis kan tonen alvorens vrijwel zeker tot aanschaf over te gaan, maar de bank nu zomaar aanschaffen en meenemen en bij mijn ouders die met vakantie zijn plaatsen, zal zeker verkeerd vallen en als u daar toevallig anders over denkt, dan heeft u duidelijk mijn moeder nog nooit ontmoet, al zou het - toegegeven - mijn vader (Sjef Senior) een grote rotzorg zijn, als er maar een nieuw bed komt."
In feite wist de kerel nu hoe de vork in de steel zat. "Maar u kan wel een journalist zijn!" suggereerde hij. Sjef bedacht zich nog dat-ie dat toevallig ook nog eens was, maar het leek hem beter om, gezien de passanten, zijn betrokkenheid bij TilburgZeikt niet in de groep te gooien. Na nog enig verder niet begrijpen aan des kerels kant, belde hij iemand op (Sjef neemt aan Juridische Zaken) en doordat hij het eerst drie keer vroeg en daarna elke aan de andere kant uitgesproken zin hardop herhaalde, bleek dat het "verbod" op een sticker naast de ingang stond. Een enorme draaideur, waarvan de ronde buitenwand 's ochtends bij het openen van de winkel opzij geschoven wordt. En inderdaad, achter een extra glaslaag was er, als je je hoofd precies genoeg schuinhield en je voorhoofd tegen de ruit drukte, een sticker zichtbaar die Sjef niet had waargenomen bij het binnentreden, met daarop een stilistische camera en daaronder de tekst "foto- en filmopnamen alleen met toestemming".
Sjef wees de kerel natuurlijk onmiddellijk op de inconsistentie tussen zijn "het is verboden" en het getoonde "het mag alleen met toestemming", en vroeg de kerel terstond om hem deze toestemming te geven. Maar dat deden ze nooit. "Maar waarom suggereert die tekst dan dat je toestemming kunt vragen?" was daarop Sjef's antwoord. "Het was niet allemaal niet persoonlijk", meldde hij plotseling. Dus Sjef zei: "Waarom spreekt u mij dan persoonlijk aan hier in de hal, er zijn ook nog andere mensen bij? Of u moet bedoelen dat het van u uit niet persoonlijk is. Ik snap wel dat iemand anders van de Bewaking dit ook tegen mij zou zeggen, als jullie nou eenmaal zo'n belachelijke regel hebben. Jullie bezorgen notabene ongevraagd zo'n catalogus bij de mensen thuis, zodat ze met al die foto's geconfronteerd worden, en dan mag je niet ZELF een foto maken." Sjef vervolgde: "Ik wist niet eens dat jullie bewakingspersoneel hadden. Overdreven!"
"Ik ben ook niet van de Bewaking" zei de kerel, "ik ben lid van het Managementteam." Daarom liep hij natuurlijk van buiten door de bezoekershal naar binnen in hemdsmouwen, zonder das en met een naamplaatje "Peter" op! Hier zei Sjef echter niks van, om zelf niet persoonlijk te worden en te vermijden dat e.e.a. weer zou escaleren, zoals Janine (daar heeft Sjef al vanaf zijn vierde verkering mee omdat hij zo lekker 'doktertje' speelde en zo'n leuk haar heeft) wel eens zegt (nou ja, vrij vaak).
"Goed" zei Sjef, "Weet wel dat ik nooit van mijn leven meer iets bij dit GZW (red: IKEA) zal kopen" , hierbij de mogelijkheid van volgende bezoeken en iemand anders hotdogs met cola voor 1 euro laten halen openlatend. Janine had inmiddels een hoofd als Jan Vergoor (qua kleur). "En ik ga het uitzoeken of dit juridisch wel kan", daarbij alluderend op het openen van de mogelijkheid tot toestemming verlenen en deze vervolgens categorisch weigeren te geven. Janine en Sjef hebben het pand daarop verlaten.
Gelukkig zei Peter niet meer "Prettige dag nog en tot ziens". Enige maanden her flikte die kuthoer van de apotheek, zoals hij dat zo aardig kan zeggen, onze Sjef dat, na een hoog opgelopen gesprek waarin Sjef ook een leverancierswissel had aangekondigd, na een klantverband van maar liefst 17 jaar, waarvan de laatste 5 jaar en 9 maanden er iedere keer problemen met de levering waren. Sjef had voor dattie er heen ging om het derde leverdeel van zijn medicijnen-pakket (speciaal voor conditionering van zijn afro-haar daar Janine alleen maar voor het afro-kapsel bij Sjef blijft omdat ze eigenlijk op negers valt), opgezocht hoe lang geleden de apotheker, die overigens achter het muurtje zat mee te luisteren want dat deed-ie altij naar Sjef's discussie met de hoofd-kuthoer aan de balie, de zaak had overgenomen van de vorige apotheker, die wel een héél capabel figuur was.
Toen was Sjef, net de deur uit, genoodzaakt om terug naar de balie te gaan en de HKH (niet: Beatrix) te wijzen op het belachelijke van iemand die bijna uit elkaar klapt van woede een prettige dag te wensen en - to add insult to injury - ook nog "tot ziens" te zeggen tegen iemand die (na 17 jaar klant te zijn geweest) nadrukkelijk zegt nooit meer terug te komen. Snel vatte Sjef de discussie in twee zinnen samen en verliet ten tweede male het kuthoerennest. Hiervan had Janine dan weer gevonden dat Sjef "overdreven" had. Ze was er niet eens bij! Maar goed, omdat Peter verder niks zei, konden ze in een keer weg en toen zag Sjef dus die poster van datzelfde bed in formaat 5 bij 3 meter aan de gevel hangen. Maar van Janine mocht Sjef daar geen foto meer van maken.
Verder hebben ze er niet veel woorden over vuil gemaakt. Waarom zou je over zoiets immers drukte maken. Maar je ziet nu Janine wel wit wegtrekken als ze ergens het geluid van de klittenband hoort waarmee Sjef zijn digitale cameratasje (altijd aan de riem!) opentrekt.
